روزى از ابوالحجاج اقصرى كه استاد عارف و زاهد بود پرسيدند شما شاگردى كدام استاد را كرده ايد. در پاسخ

گفت: استاد من جعل(عنکبوت) بود!


خيال كردند شوخى مى كند ابوالحجاج متوجه شده گفت: شوخى نمى كنم .
سئوال كردند: شما از جعل چگونه آموختيد؟

جواب داد: در يكى از شبهاى زمستان بيدار بودم متوجه جعلى شدم كه مى خواهد از پايه چراغ بالا رود چون صيقلى بود پيوسته مى لغزيد و بر زمين مى افتاد شمردم در آن شب هفتصد مرتبه بالا رفت باز بر زمين افتاد و هيچ خسته و منصرف نشد بسيار در شگفت شدم.

براى انجام نماز صبح از اطاق بيرون رفتم پس از نماز خواندن برگشته ديدم بالاخره موفق شده از پايه بالا رفته و
در كنار فتيله چراغ نشسته است آنچه بايد از اين حيوان تعليم بگيرم گرفتم (و دانستم براى رسيدن به هر مقصود استقامت و كوشش لازم است ).






جدا شد يكى چشمه از كوهسار                   به ره گشت ناگه بسنگى دچار
به نرمى چنين گفت با سنگ سخت                كرم كرده راهى ده اى نيكبخت
جناب اجل كش گران بود سر                      زدش سيلى و گفت دور اى پسر
نجنبيدم از سيل دريا گراى                          كئى تو كه پيش تو جنبم زجاى ؟
نشد چشمه از پاسخ سنگ سرد                       بكندن در استاد و ابرام كرد
بسى كندو كاو يدو كوشش نمود                   كزان سنگ خارا رهى بر گشود
زكوشش بهر چيز خواهى رسيد                     بهر چيز خواهى كماهى رسيد
برو  كارگر باش و اميدوار                                  كه از ياس جز مرگ نايد ببار
گرت پايدارى است در كارها                             شود سهل پيش تو دشوارها